Ashes to Ashes

Do 2075 roku powstało wiele osad, miasteczek, wsi i obozów, które zazwyczaj zdychały po jakimś czasie z byle jakiego powodu.

Nie ta – akurat ten twór ludzkiego geniuszu (lenistwa) wziął swój początek wokół rafinerii ropy, dzięki której szybko uzyskał samodzielność. Leżąc na malutkim półwyspie, na wpół sztucznej pozostałości sprzed kataklizmu, zapewniła ludziom tu mieszkającym idealne warunki do stworzenia warownej siedziby. Wokół ogromnego kompleksu przemysłowego (tudzież jego resztek), wyrosły szybko lepianki sklecone ze złomu, wzniosły się proste kamieniczki (serio, to tylko takie wyobrażenie, to tak naprawdę sklejone superglutem lepianki, po prostu w pionie). Stare biurowce przerobiono na ufortyfikowane siedziby miejscowych watażków… Bary, burdele, warsztaty, złomowiska, skupy złomu, sprzedawcy złomu, domy złomiarzy… Złom dla złomu i złomiane ścierniska. Ogólnie, wyglądało to jak raj dla fanatycznego poszukiwacza złomu.

Oczywiście osada funkcjonowała pod wieloma nazwami. Ze względu na rozpościerające się wokół rzeki popielne pustkowia, nosi nazwę Popielnego Miasta – jakże kreatywnie. A kiedyś to nawet potrafili stworzyć “Rapid City” albo San Escobar. Inne nazwy to Enklawa, śmierdzący port, ta zapyziała dziura czy Klejnot Popiołów. Tę ostatnią lubi Baron.
Oczywiście, jak w każdym postapokaliptycznym settingu, ma ona swoje motto.

“FUCK IT”.

Baron to człowiek, który zajął się zarządzaniem osadą, licznymi grupami, które tu się skumulowały i ogólnie – polityką. Dogadał pierwsze umowy o zawieszeniu broni ( zamiast wieszania ludzi, zawiesili strzelanie), odstrzelił paru zbyt gadatliwych typów… ogólnie, dobry z niego człowiek i krewka łepetyna do zarządzania, dlatego pośród pyłowych pustkowi istnieje jego brudna perełka “nowoczesnej” cywilizacji. A wszystko to dzięki produkcji paliwa, którego nikt inny nie dostarczy. Z takim atutem, Baron z łatwością może zapewnić rzekomy spokój w swoim otoczeniu – a to przyciąga ludzi. Nawet te parę klanów bandyckich, które wpuścił do swojego małego królestwa, przerobił na “policję”. Tak, bandyci trzymają porządek, w gruncie rzeczy całkiem dobrze bo nie pier… nie obijają się w tańcu.

W roku 2050 świat zaczął wyglądać inaczej. Lądy w dużej mierze były nadal pod pokrywą pyłu, jednak wulkan od 10 lat całkowicie ucichł. Nie było już opadów radioaktywnych, słońce w końcu przebiło się przez szybko zanikające zwały ciemnej masy w wyższych warstwach atmosfery. Problemem była jednak trwająca od blisko 10 lat potężna zima i zlodowacenie, które gwałtownie dosięgło równoleżników. Czapy lodowe zakryły większość cywilizowanego świata, dobijając ludzkość do poziomu parunastu milionów na całym globie. Te resztki cywilizacji, które przetrwały, szybko wzięły się za tworzenie “Nowego Wspaniałego Porządku”, który polegał na prymitywizmie wyższej kategorii…

I tak do 2075 roku uformowała się na nowo nasza cudna planetka! Cofająca się czapa lodowa odsłoniła popielne pustkowia, od groma ruin i złomu. W cieplejszych rejonach, niczym nie skrępowana roślinność, rozkwitła gwałtownie, posuwając się od południowego wybrzeża Ameryki Północnej – uformowała swoistą nową dżunglę, zapełnioną całkiem nowymi gatunkami roślin i zwierząt – pełen ekosystem akurat na te “bardzo złe i podłe czasy”.

Swoją drogą, nie było zombie. Gdy telefony przestały działać, wszystkie wymarły – żyłka w dupie pękła od razu.

Cywilizacja cofnęła się w rejon licznych rzek, korzystając z szlaków wodnych jako bezpieczniejszych niż przeprawy przez sawanny, pyłowe pustynie czy lodowce. Topniejący lód zasilił na nowo Missisipi i tchnął w nie życie – nawet jeżeli z początku brudne, pył szybko opadł na dno i zaczął działać jak filtr. Tak naprawdę okazał się najlepszą metodą usuwania zanieczyszczeń z słodkiej wody, przez co “Wielka Rzeka” po niedługim czasie odzyskała żywotność, przynajmniej w miarę – nadal jednak wody jej były mętne i pełne… Nowości.

Korzystając z zmienionego krajobrazu, ludzie wzięli się za łby i na przestrzeni dwóch dekad zaczęli coś tam kombinować, zbierać się w małe społeczności. A to bandyci a to plemiona.. Nawet szamani się trafili, ale to dłuższa historia. Aha – łowcy czarownic też. I to z niezwykłym poczuciem humoru, takim cynicznie wymalowanym na amunicji.
W końcu, jeszcze nie zdążył się chociażby jeden, który przechytrzyłby nabój.

Sercem tego świata jest “Wielka Rzeka”. Jest to jedyny w miarę bezpieczny sposób transportu, droga komunikacji i punkt orientacyjny. Jej nurt jest na tyle głęboki aby mogły się po nim poruszać ciężkie, duże barki i łodzie, co pozwala na utrzymywanie jakiegoś poziomu handlu pomiędzy nielicznymi siedliskami ludzi. Nad nią leży Fuckit.. znaczy, Klejnot Pustkowi. Po paru latach okazało się, że jest to największa osada na przestrzeni setek mil, dlatego nie dziwota, jeżeli tu skończysz – w kawałkach albo pod kimś.

Wracając.

Wielka Rzeka, czyli stare Missisipi, bierze swój początek z licznych źródeł i topniejących lodowców na północy. Opadły już dawno pył filtruje tę wodę, oczyszcza ją w miarę – przez co powstała naturalna sieć dróg wodnych i szlaków, pozwalająca funkcjonować prostym społecznościom. Pomiędzy tymi rzeczkami rozciągają się wielkie połacie pustyni pyłowej, poprzetykane licznymi ruinami. Tam można znaleźć szpej, który opyli się u handlarza w mieście.
Tak jest na północy…

Na południu jednak doszło do czegoś dziwnego. Razem z powrotem normalności na planetę, zaczęła rozrastać się dziwaczna wielka puszcza. Radiacja tak nie do końca jednak zeszła z świata… trochę jednak dokooptowała nowych genów paru roślinkom. Wyobraź sobie dąb, tylko taki trzy razy wyższy, z świecącymi w nocy żołędziami – mniej więcej taka roślinność dominowała w tym wielkim lesie.

I nic nikogo by nie zdziwiło, gdyby nie to, że zwierzęta też były dziwaczne. A to jakiś bizon leśny się trafił, a to inne aliengatory z Florydy przyniosło. Ogólnie, klawe miejsce na dom.